ครบรอบห้าปีมรณกาล หลวงปู่สุข สุขเปโม อดีตเจ้าอาวาสวัดป่าหวาย สิงห์บุรี

ชาวสิงห์บุรีรำลึกถึงพระเกจิผู้ทรงคุณวุฒิและได้รับการยกย่องจากชุมชนท้องถิ่น ในวันครบรอบห้าปีของการจากไปของพระครูสุขกิจบรรหาร หรือ หลวงปู่สุข สุขเปโม อดีตเจ้าอาวาสวัดป่าหวาย ต.โรงช้าง อ.พรหมบุรี จ.สิงห์บุรี

ท่านมีชื่อเดิมว่า สุข นายช่าง เกิดเมื่อวันศุกร์ที่ 14 มิถุนายน 2472 ที่บ้านเลขที่ 71 หมู่ที่ 1 ต.โรงช้าง อ.พรหมบุรี จ.สิงห์บุรี เป็นบุตรคนที่สองในครอบครัวที่มีพี่น้องทั้งสิ้นเจ็ดคน แม้ว่าครอบครัวมีฐานะยากจน แต่ท่านเป็นเด็กที่มีการประพฤติดี มีความคิดสร้างสรรค์ และเป็นที่รักของครอบครัวและเพื่อนฝูง ท่านเรียนจบภาคบังคับที่โรงเรียนในบ้านเกิด

เมื่ออายุได้แปดขวบ บิดาของท่านถึงแก่กรรม ท่านจึงกลายเป็นกำพร้า แม่ของท่านได้ยกให้เป็นบุตรบุญธรรมแก่หลวงพ่อผิว คันธชาโต วัดป่าหวาย ซึ่งได้ให้การเลี้ยงดูและการศึกษาแก่ท่านตลอดมา ในช่วงนั้นหลวงพ่อผิวได้ฝึกสอนกัมมัฏฐานและวิปัสสนาให้ตั้งแต่ท่านยังเป็นฆราวาส โดยให้ท่านทำการบ้านเรียบร้อยแล้วจึงให้พักผ่อน และเมื่อถึงเวลาหนึ่งทุ่มตรงจึงให้นั่งสมาธิ

เมื่อท่านมีอายุ 14 ปี หลวงพ่อผิวพิจารณาเห็นว่าท่านมีความสนใจในพระพุทธศาสนา จึงประกอบพิธีบรรพชาให้ในปี 2486 ท่านต้องเดินทางโดยนั่งเรือเมล์ไปยังวัดโพธิ์ศรี ระยะทางประมาณ 25 กิโลเมตร ใช้เวลาเดินทางประมาณหนึ่งชั่วโมง เพื่อศึกษาวิทยาคมจากพระครูโพธิสาร หรือหลวงพ่อสุธี

เมื่ออายุครบ 20 ปีบริบูรณ์ ท่านเข้าพิธีอุปสมบทที่พัทธสีมาวัดป่าหวาย เมื่อวันที่ 7 มีนาคม 2492 โดยมีพระครูพรหมจริยคุณ หลวงปู่ดี ธัมมปัญโญ วัดแจ้งพรหมนคร เป็นพระอุปัชฌาย์ พระเจ้าอธิการผิว คันธชาโต วัดป่าหวาย เป็นพระกรรมวาจาจารย์ และพระอธิการแสวง วัดโพธิ์ศรี เป็นพระอนุสาวนาจารย์ ท่านได้รับฉายาว่า สุขเปโม จำพรรษาอยู่วัดป่าหวายเพื่อศึกษาพระธรรมวินัยและดูแลรับใช้หลวงพ่อผิว

ต่อมาท่านได้ทราบถึงชื่อเสียงของหลวงปู่ดี พระครูพรหมจริยคุณ ผู้ที่ชาวสิงห์บุรียอมรับว่าเป็นพระเกจิอาจารย์สุดยอด จึงเดินเท้าจากวัดป่าหวายไปกราบนมัสการและขอศึกษาวิทยาคมจนเชี่ยวชาญ

ในด้านการบริหารวัด ในปี 2505 ท่านรักษาการแทนเจ้าอาวาส ปี 2507 ท่านได้รับการแต่งตั้งเป็นเจ้าอาวาสวัดป่าหวายและเป็นพระกรรมวาจาจารย์ ปี 2515 ท่านเป็นเจ้าคณะตำบลโรงช้าง อ.พรหมบุรี และปี 2520 ท่านได้รับการสถาปนาเป็นพระอุปัชฌาย์

ด้านสมณศักดิ์ ในปี 2521 ท่านได้รับพระราชทานเลื่อนสมณศักดิ์เป็นพระครูสัญญาบัตรชั้นตรี ด้วยพระนามว่า พระครูสุขกิจบรรหาร และในปี 2527 ท่านได้รับพระราชทานเลื่อนสมณศักดิ์เป็นพระครูสัญญาบัตรชั้นโท

นอกจากท่านเชี่ยวชาญในด้านไสยเวท วิทยาคม และการบริหารแล้ว ท่านยังมีความสามารถในการพัฒนา เมื่อได้รับการแต่งตั้งเป็นเจ้าอาวาสในปี 2507 ท่านได้พัฒนาก่อสร้างถาวรวัตถุต่างๆ ภายในวัดเป็นจำนวนมาก แต่เดิมวัดป่าหวายมีกุฏิสงฆ์เพียงสี่หลัง ท่านได้ทำการบูรณปฏิสังขรณ์สภาพของวัดที่เก่าแก่เดิมให้มั่นคงถาวร ซึ่งเกิดจากบุญและบารมีอย่างแท้จริง

ท่านเป็นพระที่มีความเคร่งครัดในพระธรรมวินัย ถือศีลมักน้อยสันโดษ มีเมตตา พูดน้อยแต่ใจดี และมีความเอื้อเฟื้อ ท่านเคยกล่าวว่า "สิ่งหนึ่งที่เป็นคำสอนของพระอาจารย์ที่ท่านไม่มีวันลืม คือ การหมั่นฝึกจิตทางด้านวิปัสสนากัมมัฏฐาน เป็นการเพิ่มพลังทางจิตให้นิ่ง ให้แน่นอน เมื่อจิตมีสมาธิแล้ว จะทำอะไรๆ มันก็ดีหมด"

แม้ว่าวัตถุมงคลของท่านมีชื่อเสียงและได้รับความนิยม แต่ท่านไม่เคยอวดโอ่ มีแต่พร่ำสอนให้ผู้คนดำรงชีวิตด้วยความไม่ประมาท

ท่านสิ้นพระชนม์ด้วยโรคชรา เมื่อวันที่ 4 กรกฎาคม 2564 ในวัย 92 ปี และพรรษา 72 ปี