สหายโรงเรียนราชินีเล่าความทรงจำวัยเรียน เรื่องราวสุดอบอุ่นกับ "พระองค์ภา"

สหายรุ่นเดียวกันจากโรงเรียนราชินี ได้เปิดใจแบ่งปันความทรงจำที่ประทับใจจากวัยเรียน ผ่านการเล่าเรื่องราวสุดซึ้งที่เกิดขึ้นระหว่างการศึกษาตั้งแต่ชั้นประถมจนถึงมัธยมต้น

ตามบันทึกที่โพสต์เมื่อวันที่ 13 มิถุนายน 2569 ผู้เขียนเล่าว่า เธอไม่ได้สอบติดเข้าโรงเรียนราชินีบน ที่บางกระบือ แต่กลับได้เข้าเรียนที่โรงเรียนราชินี ณ ปากคลองตลาดแทน แม้ว่าจะอยู่ห่างจากบ้านมากกว่า

ชีวิตในวัยเรียนของเธอนั้นเรียบง่ายเหมือนเด็กนักเรียนคนอื่นๆ เธอรู้จักเพื่อนร่วมรุ่นคนหนึ่งชื่อ "พระองค์ภา" ซึ่งทุกคนเรียกสั้นๆ ว่า "ท่าน" และพวกเขากลายเป็นพระสหายร่วมรุ่น เห็นหน้ากันทุกวัน เรียนชั้นเดียวกัน กินข้าวที่โรงอาหารเดียวกัน และเล่นในสนามเด็กเล่นเดียวกัน

ทุกเช้าจะมีขบวนเสด็จเข้าโรงเรียน และทุกเย็นก็เสด็จกลับ เป็นภาพที่คุ้นตาตลอดหลายปี นักเรียนทั้งรุ่นจะเข้าแถวกลางแดดด้วยกัน ไม่มีใครได้รับสิทธิพิเศษ ทุกคนเรียนด้วยกัน กินข้าวด้วยกัน และดื่มนมตอนบ่ายด้วยกัน

เมื่อขึ้นชั้น ม.3/1 ในปีการศึกษา 2535 โดยมีครูหมูเป็นครูประจำชั้น ความสนิทสนานระหว่างเธอและพระองค์ภาก็เพิ่มมากขึ้น พวกเขากลายเป็นเพื่อนเล่นที่ไปไหนมาไหนด้วยกัน จากการเดินเล่นในโรงเรียน ไปจนถึงการตามเสด็จไปงานต่างๆ เช่น ไปวังอัมพร ไปงานดอกไม้ที่โรงแรมฮิลตัน ไปงานสังสรรค์กับพระญาติ และไปเที่ยวที่สยามฯ และแดนเนรมิต ซึ่งความหนาแน่นของกิจกรรมเหล่านี้ทำให้ครูต้องเพิ่มบทเรียนเรื่องมารยาดให้เป็นพิเศษ

ผู้เขียนเล่าว่า มีครั้งหนึ่งที่เธอและพระองค์ภาเกิดความบึ้งงอกันด้วยเรื่องเล็กน้อย จนต้องให้ครูหมูมาเป็นคนไกล่เกลี่ย ปีนั้นเหมือนจะเป็นปีชงของเธอ เพราะเกิดเหตุการณ์สำคัญหลายอย่างขึ้นในช่วงเดียวกัน

ครั้งแรก ขณะเข้าค่ายยุวกาชาดที่ราชบุรี เธอพลัดตกจากฐานกิจกรรมจนข้อเท้าแพลง พระองค์ภาทรงมีน้ำพระทัยเสด็จมาเยี่ยมถึงห้องพยาบาล ทำให้เธอได้นอนห้องพยาบาลแทนเต็นท์ แม้ว่าจะพลาดการสนุกสนานรอบกองไฟ

ครั้งที่สอง ขณะซ้อมเดินแบบ เธอเกิดปวดท้องอย่างหนักจนเดินไม่ไหว พยาบาลพระพี่เลี้ยงมาช่วยดูแล และโรงเรียนโทรแจ้งที่บ้าน เรื่องจึงจบลงที่โรงพยาบาลพญาไท เธอต้องผ่าตัดไส้ติ่ง

ความทรงจำที่งดงามที่สุดสำหรับเธอ คือการที่พระองค์ภาเสด็จเยี่ยมเธอที่โรงพยาบาลพญาไทเป็นการส่วนพระองค์ วันนั้นเธอซึ่งกำลังพักฟื้นบนเตียง ได้รับการย้ายไปยังห้องรับรองขนาดใหญ่เพื่อรับการเสด็จ โดยไม่ได้ทราบล่วงหน้า เธอจำได้ว่าตนเองกังวลเรื่องแผลเป็นและอยากกลับไปเรียนเร็วๆ พระองค์ภาทรงให้กำลังใจเป็นอย่างมาก เป็นน้ำพระทัยที่เธอจะจดจำไว้เสมอ

ผู้เขียนกล่าวว่า ทุกครั้งที่นึกถึงเหตุการณ์เหล่านั้น เธอยังคงรู้สึกซาบซึ้งและดีใจไม่เปลี่ยนแปลง และมีแผนที่จะเล่าเรื่องราวต่อไปในบท Chapter ถัดไป