วิทยาศาสตร์ปรับแนวคิดเรื่องเนื้อเปลี่ยนสี ไม่ได้เสมอว่าเสื่อมคุณภาพ

นักวิทยาศาสตร์กำลังศึกษาใหม่เกี่ยวกับการกำหนดวันหมดอายุบนฉลากอาหาร โดยมีจุดประสงค์ลดปัญหาการทิ้งอาหารเพียงเพราะคิดว่าเสื่อมคุณภาพ ปัญหานี้ส่งผลกระทบต่อเศรษฐกิจ สภาพแวดล้อม และระบบการจัดจำหน่ายอาหารโดยรวม

การศึกษาจากมหาวิทยาลัยออเบิร์นในรัฐแอละแบมาระบุว่า ประชาชนอเมริกันทิ้งอาหารเฉลี่ยมากกว่า 1,000 ปอนด์ (ประมาณ 453 กิโลกรัม) ต่อคนต่อปี ซึ่งเป็นตัวเลขที่สูงและแสดงถึงปัญหาการสิ้นเปลืองที่ร้ายแรง

ปัญหาหลักมาจากการกำหนด "วันควรวางจำหน่าย" ที่มักตั้งไว้เข้มงวดเกินความจำเป็น ทำให้ผู้บริโภคเข้าใจผิดว่าอาหารไม่ปลอดภัย แม้ว่ายังสามารถบริโภคได้อย่างปลอดภัย นักวิจัยจึงเน้นการพัฒนาแบบจำลองเพื่อทำนายการเสื่อมสภาพให้มีความแม่นยำสูงขึ้น

ผลการวิจัยชี้ให้เห็นว่าการเปลี่ยนแปลงสีของเนื้อสัตว์ไม่ได้หมายความว่าสินค้าเสื่อมสภาพเสมอไป โดยเฉพาะเนื้อวัว ซึ่งมักได้รับการกำหนดวันจำหน่ายประมาณ 4 วันหลังการบรรจุ ในช่วงเวลานี้ สีมักจะเริ่มเปลี่ยนแปลงก่อนที่อาหารจะเน่าเสียจริง

ทีมวิจัยจากออเบิร์นใช้เทคโนโลยีติดตามการเปลี่ยนแปลงของจุลชีพในเนื้อบดตลอดระยะเวลา 14 วัน พร้อมกับนำแบบจำลองการคาดการณ์มาใช้เพื่อหาความเชื่อมโยงระหว่างการเปลี่ยนแปลงของแบคทีเรียกับคุณภาพและการเสื่อมสภาพของอาหาร

ผลลัพธ์ของการศึกษาแสดงว่ารูปแบบการเสื่อมสภาพสามารถคาดการณ์ได้ ซึ่งถือเป็นความก้าวหน้าที่สำคัญในการพิสูจน์ว่าเทคโนโลยีนี้สามารถนำไปประยุกต์ใช้ในระบบอาหารจริงได้ เพื่อลดการสูญเสียโดยไม่จำเป็น

ผู้เชี่ยวชาญคาดว่าหากสามารถขยายอายุการวางขายได้อย่างปลอดภัยเพียงแค่ 1 ถึง 2 วัน ก็จะสามารถนำมูลค่าทางเศรษฐกิจกลับคืนสู่อุตสาหกรรมเนื้อวัวได้หลายร้อยล้านดอลลาร์ต่อปี นอกจากนี้ยังช่วยลดการสูญเสียในห่วงโซ่จัดจำหน่าย

การวิจัยนี้ยังมีศักยภาพในการลดผลกระทบต่อสิ่งแวดล้อมและเพิ่มความมั่นคงด้านอาหารในระยะยาว อย่างไรก็ตาม นักวิจัยย้ำว่าจำเป็นต้องมีการศึกษาเพิ่มเติมและการกำกับดูแลอย่างเข้มงวดก่อนนำเทคโนโลยีนี้ไปใช้งานอย่างแพร่หลาย