กระทรวงทรัพยากรธรรมชาติสั่งการตรวจสอบเหตุสัตว์น้ำตายที่ชุมพร หลังพบแพลงก์ตอนพืชสะพรั่ง

เหตุการณ์และการตอบสนอง

นายสุชาติ ชมกลิ่น รัฐมนตรีว่าการกระทรวงทรัพยากรธรรมชาติและสิ่งแวดล้อม ได้สั่งการให้กรมทรัพยากรทางทะเลและชายฝั่งเร่งสำรวจสถานการณ์ที่บริเวณปากน้ำตะโก อำเภอทุ่งตะโก จังหวัดชุมพร หลังจากรับรู้เหตุการณ์สัตว์น้ำตายและการเปลี่ยนแปลงสีของน้ำทะเล

การสั่งการนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อประเมินสาเหตุพื้นฐาน ผลกระทบต่อระบบนิเวศ และวางแผนการป้องกันไม่ให้ทรัพยากรทางทะเลและการเพาะเลี้ยงสัตว์น้ำในพื้นที่ได้รับความเสียหายเพิ่มเติม

ผลการสำรวจเบื้องต้น

ดร.ปิ่นสักก์ สุรัสวดี อธิบดีกรมทรัพยากรทางทะเลและชายฝั่ง ได้มอบหมายให้ศูนย์วิจัยทรัพยากรทางทะเลและชายฝั่งอ่าวไทยตอนกลางลงสำรวจพื้นที่และเก็บตัวอย่างเพื่อวิเคราะห์

ผลสำรวจเบื้องต้นแสดงว่าน้ำทะเลมีสีน้ำตาลแดง มีกลิ่นเหม็นคาว และพบสัตว์น้ำตายหลายประเภท ส่วนใหญ่เป็นกลุ่มปลาโดยเฉพาะปลาแป้น รองลงมาคือปลาหางควาย ปลาซีกเดียว และปูม้า

การสะพรั่งของแพลงก์ตอนพืช

การวิเคราะห์ตัวอย่างแพลงก์ตอนพืชเปิดเผยการสะพรั่งของแพลงก์ตอนพืชกลุ่มไดอะตอม โดยมีสปีชีส์เด่น ๆ ดังนี้

• Pseudo-nitzschia spp. มีความหนาแน่นเฉลี่ย 13,430 เซลล์ต่อลิตร
• Thalassiothrix spp. มีความหนาแน่นเฉลี่ย 11,650 เซลล์ต่อลิตร
• Pleurosigma spp. มีความหนาแน่นเฉลี่ย 10,270 เซลล์ต่อลิตร

ความหนาแน่นของแพลงก์ตอนพืชเหล่านี้อยู่ในระดับที่เพียงพอต่อการก่อให้เกิดปรากฏการณ์น้ำเปลี่ยนสี

คุณภาพน้ำทะเล

การตรวจวัดคุณภาพน้ำทะเลพบค่าต่างๆ ดังนี้

ค่าความเป็นกรด-ด่าง (pH) อยู่ที่ 7.82–8.27 อุณหภูมิน้ำ 29.7–32.5 องศาเซลเซียส ความเค็ม 25–32 ส่วนในพันส่วน

ส่วนปริมาณออกซิเจนละลายน้ำ (DO) อยู่ในช่วง 3.95–6.28 มิลลิกรัมต่อลิตร โดยบริเวณคลองปากน้ำตะโก ซึ่งเป็นพื้นที่กระชังเลี้ยงปลา พบว่าปลากะพงตายจำนวนหนึ่ง และระดับออกซิเจนละลายน้ำในพื้นที่นี้เพียง 3.95 มิลลิกรัมต่อลิตร

ระดับออกซิเจนนี้ถือว่าต่ำกว่ามาตรฐานที่เหมาะสมต่อการดำรงชีวิตของสัตว์น้ำ โดยพิจารณาร่วมกับค่าความเค็ม 25 ส่วนในพันส่วน และอุณหภูมิ 29.7 องศาเซลเซียส

ปัจจัยสนับสนุนปรากฏการณ์น้ำเปลี่ยนสี

ปรากฏการณ์น้ำเปลี่ยนสีสามารถเกิดขึ้นได้เมื่อแพลงก์ตอนพืชมีความหนาแน่นตั้งแต่ประมาณ 10,000 เซลล์ต่อลิตรขึ้นไป โดยขึ้นอยู่กับชนิดของแพลงก์ตอนพืช องค์ประกอบของชุมชนแพลงก์ตอนพืช และสภาพแวดล้อมในแต่ละพื้นที่

การสะพรั่งของแพลงก์ตอนพืชยังอาจส่งผลให้ปริมาณออกซิเจนละลายน้ำลดลงเพิ่มเติม โดยเฉพาะในบริเวณท้องน้ำ ซึ่งอาจเป็นปัจจัยสำคัญที่นำไปสู่การตายของสัตว์น้ำในพื้นที่ดังกล่าว