หลวงพ่อพิธ วัดฆะมัง และเครื่องรางตะกรุดคู่ชีวิตที่ขึ้นชื่อ

หลวงพ่อพิธ ผู้ทรงชื่อเสียงในวิทยาคมศาสตร์ สืบเนื่องมาจากวัดฆะมัง ตำบลฆะมัง อำเภอเมือง จังหวัดพิจิตร ได้รับการยอมรับว่าเป็นพระอาจารย์ผู้มีความเชี่ยวชาญและวิทยาคมที่เข้มขลัง

ท่านเกิดด้วยนามว่า พิธ ขมินทกูล เมื่อวันที่ 14 มีนาคม พ.ศ. 2418 ตรงกับวันอังคาร แรม 5 คำ่า เดือนที่ 4 ปีกุน ที่บ้านบางเพียร หมู่ที่ 4 ตำบลฆะมัง อำเภอเมือง จังหวัดพิจิตร เป็นบุตรของขุนหิรัญสมบัติ (ประดิษฐ์ ขมินทกูล) และนางปุย

เมื่ออายุ 22 ปี ท่านได้เข้าพิธีอุปสมบทในปี พ.ศ. 2440 ที่พัทธสีมาวัดบึงตะโกน อำเภอเมือง จังหวัดพิจิตร โดยมีพระครูธรรมทัสสีมุนีวงศ์ (เอี่ยม) เจ้าคณะจังหวัดพิจิตรเป็นพระอุปัชฌาย์ พระมหาวิจิตร วัดฆะมัง เป็นพระกรรมวาจาจารย์ และพระอาจารย์พลอย วัดราชช้างขวัญ เป็นอนุสาวนาจารย์

ท่านไปจำพรรษาศึกษาหาความรู้ที่วัดต่างๆ ได้แก่ วัดบางมูลนาก อำเภอบางมูลนาก จังหวัดพิจิตร วัดท่าถนนในตลาดอุตรดิตถ์ จังหวัดอุตรดิตถ์ และวัดหัวดง อำเภอเมือง จังหวัดพิจิตร ซึ่งท่านจำพรรษาอยู่ที่วัดหัวดงนานที่สุด นอกจากนี้ยังไปวัดวังปราบ จังหวัดนครสวรรค์ เพื่อฝึกวิชารักษาฝีในท้องกับพระอาจารย์สิน

ท่านมาที่วัดบางคลาน อำเภอโพทะเล เพื่อเป็นลูกศิษย์ของหลวงพ่อเงิน และได้เรียนวิปัสสนากัมมัฏฐาน รวมถึงศาสตร์ต่างๆ จนมีความสามารถเด่นชัด จึงมาจำพรรษาที่วัดฆะมัง นอกจากศึกษาวิทยาคมจากพระเกจิอาจารย์แล้ว ท่านยังได้เรียนวิชาจากปู่ด้วย

ท่านเป็นผู้มักน้อย ถือสันโดษ และไม่ยอมสะสมเงินทอง มีจุดมุ่งหมายที่จะสร้างถาวรวัตถุเพื่อบำรุงพุทธศาสนาให้ยั่งยืน สร้างอุโบสถถึง 5 หลัง ได้แก่ วัดฆะมัง วัดดงป่าคำใต้ (วัดใหม่คำวัน) วัดบึงตะโกน วัดสามขา และวัดหัวดง

ด้วยวัตรปฏิบัติดีปฏิบัติชอบ ท่านจึงมีชื่อเสียงโด่งดังและเป็นที่รู้จักอย่างรวดเร็ว ทุกวันมีผู้คนจากทั่วสารทิศเดินทางมาราบนมัสการ รับฟังธรรม และขอวัตถุมงคลเป็นที่ระลึก เช่น ภาพถ่ายเล็กๆ ที่มีภาพหลวงพ่อเงิน ตะกรุดมหารูด ขี้ผึ้งวิเศษ เป็นต้น

หลวงพ่อพิธมักเตือนผู้รับสิ่งของเหล่านี้ว่า "สิ่งที่มอบให้นี้ เป็นประหนึ่งว่าเราได้มาพบหน้าตากัน มีความเคารพต่อกันดุจญาติพี่น้อง และสิ่งเหล่านี้ขอให้เข้าใจว่าเป็นอนุสรณ์ต่อกันเมื่ออยู่ห่างไกล สิ่งที่ควรใฝ่ใจมากๆ คือ อย่าประมาท ให้เคารพคุณพระพุทธคุณ คุณพระธรรม คุณพระสงฆ์ คุณบิดา คุณมารดา จงมีศีล มีสัตย์ เพราะภัยพิบัติจะมาไม่ถึงเมื่อมีอำนาจทิพย์คอยรักษาคุ้มครอง และเมื่อใดสิ่งของที่เป็นที่ระลึกแล้ว ควรมีปัญญา คือ อย่าเบียดเบียนผู้อื่นให้ได้รับทุกข์"

ในช่วงปลายชีวิต สังขารของท่านเริ่มโรย มีอาการอาพาธหนัก และสุขภาพร่างกายไม่แข็งแรง ท่านมรณภาพด้วยสงบเมื่อวันที่ 16 ตุลาคม พ.ศ. 2488 สิริอายุ 70 ปี

หลังจากประชุมเพลิง มีสิ่งอัศจรรย์เกิดขึ้น คือ ดวงตาของท่านไฟเผาไม่ไหม้ ชาวบ้านจึงเรียกขานท่านว่า "หลวงพ่อพิธตาไฟ" คณะกรรมการผู้เก็บรักษาจึงบรรจุดวงตาไว้ในรูปเหมือน เพื่อเป็นที่สักการะ ที่วัดฆะมัง อำเภอเมือง จังหวัดพิจิตร ตราบจนถึงปัจจุบัน

วัตถุมงคลและเครื่องรางของขลังต่างๆ ล้วนเป็นที่ประจักษ์ เป็นที่นิยมสะสมและแสวงหามาตั้งแต่อดีตถึงปัจจุบัน โดยเครื่องรางที่ได้รับความนิยมสูงสุดคือ ตะกรุดคู่ชีวิต

หลวงพ่อพิธสร้างตะกรุดแจกให้แก่ศิษย์ ซึ่งเป็นยันต์เก่าแก่มาตั้งแต่สมัยกรุงศรีอยุธยา เป็นยันต์หนึ่งในตำราพิชัยสงคราม ยันต์นี้ได้สืบทอดต่อมาจากหลวงพ่อโพธิ์ วัดวังหมาเน่า ไปยังหลวงพ่อเงิน วัดบางคลาน และต่อมาถึงหลวงพ่อพิธ ยันต์นี้เรียกว่า "ยันต์คู่ชีวิต" มีอานุภาพคุ้มครองป้องกันภัยให้แก่ผู้ที่บูชา

ยันต์คู่ชีวิตเป็นยันต์ในตำราพิชัยสงคราม ชื่อเรียกนี้มาจากความเชื่อว่า นักรบผู้ใดออกไปรบในสงคราม หากมีเครื่องรางที่ลงด้วยยันต์ดังกล่าวติดตัว จะมีชีวิตรอดปลอดภัยกลับมาถึงบ้าน จะไม่ตายด้วยคมหอก คมดาบ หรือศาสตราวุธใดๆ

โดยทั่วไป ตะกรุดมีไส้กลางเป็นทองเหลือง ตัวเนื้อเป็นตะกั่วน้ำนม ลงยันต์เป็นตาราง 5 ตาราง มีองค์พระอยู่ระหว่างตาราง แล้วเสกด้วยคาถาต่างๆ หลังจากนั้น พอกตะกรุดด้วยผงศักดิ์สิทธิ์ก่อนนำมาถักเชือกด้วยลายจระเข้ขบฟัน

หลวงพ่อพิธศึกษาวิทยาคมจากหลายสำนัก แต่ได้รับถ่ายทอดวิชามากที่สุดจากหลวงพ่อเงิน วัดบางคลาน จังหวัดพิจิตร โดยมีสัมพันธ์เป็นหลานแท้

ตะกรุดคู่ชีวิตของหลวงพ่อพิธมีประสบการณ์มากมาย ชาวเมืองพิจิตรต่างทราบกันดี และในปัจจุบันหาแท้ได้ยากนัก