ระบบอำนาจสีน้ำเงิน: ความเจ็บปวดของพรรคส้มที่ไม่สามารถลืมได้

ข้อกล่าวหาเกี่ยวกับ "ระบบอำนาจสีน้ำเงิน" กลายมาเป็นอาวุธทางการเมืองที่ฝ่ายค้านใช้โจมตีรัฐบาลภูมิใจไทยอย่างต่อเนื่อง แต่การตอบโต้จากภราดร ปริศนานันทกุล กลับหันกระบอกปืนไปยังต้นตอของปัญหา

ภราดรชี้ให้เห็นว่าการเติบโตของพรรคภูมิใจไทยเองนั้นเกิดจากการตัดสินใจของพรรคส้ม โดยเฉพาะการสนับสนุน อนุทิน ชาญวีรกูล ให้ดำรงตำแหน่งนายกรัฐมนตรีภายใต้ข้อตกลง MOA ซึ่งเป็นจุดเปลี่ยนสำคัญในการเมืองไทย

ณัฐพงษ์ เรืองปัญญาวุฒิ พยายามขยายขอบเขตของคำว่า "ระบบสีน้ำเงิน" ให้กว้างขึ้น โดยนิยามว่าไม่ได้หมายถึงพรรคภูมิใจไทยเพียงอย่างเดียว แต่หมายถึงโครงสร้างอำนาจโดยรวมภายใต้รัฐธรรมนูญ 2560 รวมทั้งสภาผู้แทนราษฎร องค์กรอิสระ และระบบต่างๆ ที่ไม่ตอบสนองต่อประชาชน ท่านยอมรับว่าการตัดสินใจในอดีตของพรรคประชาชนอาจส่งผลให้เกิดสภาพการเมืองปัจจุบัน

อย่างไรก็ตาม ในการเมืองไทย ภาพลักษณ์ที่ง่ายและชัดเจนมักมีพลังกว่าคำอธิบายที่ซับซ้อน ประชาชนจำได้ว่าพรรคส้มเป็นบันไดให้พรรคภูมิใจไทยขึ้นสู่อำนาจ

ภราดรจึงใช้เหตุผลนี้ตอบกลับว่า "พรรคสีน้ำเงินโตขึ้นจากพรรคสีส้ม" ถ้าไม่มีการร่วมมือในช่วงเวลานั้น ภูมิใจไทยคงไม่ได้มีโอกาสเป็นแกนนำรัฐบาล และ อนุทินก็ไม่อาจครองตำแหน่งนายกรัฐมนตรีได้ แม้ว่าจะเป็นระยะเวลาสั้นตามข้อตกลง MOA

สิ่งที่ทำให้สถานการณ์ยิ่งซับซ้อนคือ ภูมิใจไทยได้ใช้ประโยชน์จากช่วงเวลาสั้นๆ นั้นอย่างเต็มที่ เพื่อเพิ่มความนิยมไปจนกระทั่งการเลือกตั้ง 8 กุมภาพันธ์ ซึ่งพรรคได้รับที่นั่งในสภาถึง 192 ที่นั่ง

นี่จึงกลายเป็นวงจรที่ยากจะหลุดพ้นสำหรับพรรคส้ม ทุกครั้งที่พวกเขาโจมตี "ระบบสีน้ำเงิน" ก็ถูกตอบโต้ทันทีด้วยคำถามว่า ใครเป็นผู้เริ่มต้นข้อตกลงการเมืองนั้นขึ้นมา

แม้จะมีความพยายามอธิบายว่าการตัดสินใจนั้นมีจุดประสงค์เพื่อแก้ไขปัญหาโครงสร้างและผลักดันการสร้างรัฐธรรมนูญใหม่ แต่ในวงการเมือง ผลลัพธ์ที่เกิดขึ้นมักจะมีความสำคัญมากกว่าเจตนารมณ์ที่อยู่เบื้องหลัง

ในขณะที่ภูมิใจไทยเพิ่มพูนความแข็งแกร่งและสถานะเป็นแกนหลักของรัฐบาล MOA กลับกลายเป็นตราบาปทางการเมืองที่พรรคส้มพยายามลืมแต่ไม่สามารถหลุดพ้นได้ ทุกครั้งที่เปิดการโจมตี "ระบบสีน้ำเงิน" ก็ถูกเตือนความจำถึงบทบาทของตนเองในอดีต

สำหรับพรรคส้ม นี่คือความเจ็บปวดของการตัดสินใจในอดีตที่ยังคงส่งเสียงสะท้อนมาในปัจจุบัน