สองเหตุการณ์ปราบปรามในเดือนพฤษภาคม ที่ปิดไม่ได้ในใจประชาชน

การต่อสู้และการชุมนุมของประชาชนในช่วงเดือนพฤษภาคมนั้นมีบทบาทสำคัญในประวัติศาสตร์ไทย เต็มไปด้วยเหตุการณ์ที่ฉากขณะและมีความเสียหายต่อชีวิตมนุษย์อย่างมหาศาล เลือดไหลไหลบนถนนของเมืองหลวง

เหตุการณ์ปี 2535 เกิดขึ้นจากการรัฐประหารของคณะรัฐศาสตร์ที่ล้มรัฐบาลของชาติชาย ชุณหะวัณ ในเดือนกุมภาพันธ์ปี 2534 ต่อมาหัวหน้าคณะรัฐประหารได้ยึดตำแหน่งนายกรัฐมนตรีเอง แม้ว่าเคยให้คำมั่นว่าจะไม่ดำเนินการเช่นนี้ สิ่งนี้ทำให้เกิดการประท้วงครั้งใหญ่ของประชาชนที่คัดค้านการสืบทอดอำนาจ

การปราบปรามเกิดขึ้นในวันที่ 17 พฤษภาคม 2535 โดยใช้กำลังทหารเข้าสลายการชุมนุม ผลสืบเนื่องคือมีประชาชนเสียชีวิตกว่า 40 คน ซึ่งนำไปสู่การลาออกของพล.อ.สุจินดา คราประยูร และการให้อภัยตัวเอง

เหตุการณ์นี้แม้ว่าดำเนินการด้วยความรุนแรง แต่ก็นำมาซึ่งการเปลี่ยนแปลงเชิงบวกหลายประการ มีการสอบสวนการใช้ความรุนแรง การปรับปรุงระบบราชการ การแก้ไขรัฐธรรมนูญให้นายกรัฐมนตรีมาจากสภาผู้แทนราษฎร และการจัดตั้งกำลังตำรวจปราบจลาจลเพื่อแทนที่ทหารในการสลายม็อบ โดยใช้เฉพาะโล่ กระบอง และแก๊สน้ำตา แทนที่จะใช้กระสุนจริง

อย่างไรก็ตาม 18 ปีต่อมา ในช่วงระหว่าง 10 เมษายน ถึง 19 พฤษภาคม 2553 ประเทศไทยได้ประสบกับเหตุการณ์สลายม็อบเสื้อแดงอีกครั้ง ครั้งนี้กลับมีการใช้ทหารและกระสุนจริง

เหตุการณ์ปี 2553 เกิดจากการประท้วงของกลุ่มเสื้อแดงที่เห็นว่ารัฐบาลอภิสิทธิ์ เวชชาชีวะไม่มีความชอบธรรม เนื่องจากมาจากการตกลงในค่ายทหารและไม่ใช่ผลจากการเลือกตั้ง ผู้ประท้วงเรียกร้องให้ยุบสภาและให้ประชาชนตัดสินผ่านการเลือกตั้งใหม่

อย่างไรก็ตาม รัฐบาลไม่ยอมรับข้อเรียกร้องดังกล่าว และอ้างว่ามีบุคคลติดอาวุธอยู่ในพื้นที่ชุมนุม จึงสั่งให้กองทัพเข้ามาปราบปรามโดยใช้กระสุนจริง ผลเป็นว่ามีผู้เสียชีวิตถึง 99 คน ซึ่งเป็นเหตุการณ์ที่รุนแรงมากกว่าแม้แต่เหตุการณ์ 14 ตุลาคม 2516

ทั้งสองเหตุการณ์ในเดือนพฤษภาคมล้วนแต่มีการปราบปรามนองเลือด ทำให้ผู้คนในสังคมไทยจำไว้ได้นาน ประชาชนจะไม่มีวันลืมเลือนตัวตนของผู้มีอำนาจในสองช่วงเวลานี้ และจะยังคงเรียกร้องความยุติธรรมตลอดไป