เหรียญหลวงพ่อไปล่ รุ่นล้างป่าช้า พ.ศ.2486 เรื่องเล่าเกี่ยวกับพระเกจิผู้เด่นดังในกรุงเทพฯ

หลวงพ่อไปล่ ฉันทสโร เป็นพระเกจิอาจารย์จากวัดกำแพง แขวงปากคลอง เขตภาษีเจริญ กรุงเทพฯ ที่มีชื่อเสียงอันเป็นที่ยอมรับของชาวบ้านในเขตบางขุนเทียน เรียกขานกันว่า "หลวงพ่อไปล่วัดกำแพง แหล่งเกษตรกรรม วัฒนธรรมมอญบางกระดี่ พื้นที่ทะเลกรุงเทพฯ"

ที่มาและประวัติการบวช

เกิดในสกุลทองเหลือ เมื่อวันอังคาร เดือน 6 ปีวอก พ.ศ.2403 ที่บ้านหมู่ที่ 6 ต.บางบอนใต้ อ.บางขุนเทียน จ.ธนบุรี จากครอบครัวที่ประกอบอาชีพเกษตรกรรม ตั้งแต่อายุ 8 ขวบ ได้เรียนหนังสือไทยและขอมกับหลวงพ่อทัต วัดสิงห์

ในวัยหนุ่มหลวงพ่อไปล่เป็นบุคคลที่กล้าหาญและมีเพื่อนฝูงจำนวนมาก ในยุคสมัยนั้นบ้านบางบอนใต้เป็นพื้นที่ที่มีนักเลงหัวไม้จำนวนมาก และเขาได้รับการยกย่องให้เป็นลูกพี่ในกลุ่มดังกล่าว พ่อแม่ของเขากังวลว่าจะเสียคนจึงขอร้องให้เขาบวชพระ

เขาเข้าพิธีอุปสมบทที่วัดกำแพง โดยมีหลวงพ่อทัต วัดสิงห์ เป็นพระอุปัชฌาย์ หลวงพ่อพ่วง วัดกก เป็นพระกรรมวาจาจารย์ และหลวงพ่อดิษฐ์ วัดกำแพง เป็นพระอนุสาวนาจารย์ ได้รับฉายาว่า ฉันทสโร

ความเพียรในการศึกษา

ในช่วงพรรษาแรก หลวงพ่อไปล่ศึกษาพระปริยัติธรรมและท่องบทสวดมนต์จนจดจำได้แม่นยำ ความศรัทธาในพระพุทธศาสนาเพิ่มมากขึ้น และเขาไม่ยอมสึกหลังจากพรรษาแรก ในพรรษาที่ 2 เขาพยายามท่องพระปาติโมกข์ได้และขอเรียนรู้วิชากัมมัฏฐานและวิปัสสนาจากพระอุปัชฌายะและคู่สวด

ด้านวิทยาคม เขาเรียนวิชาเมตตามหานิยมเช่น ผง 108 ขี้ผึ้งสีปากจากหลวงพ่อพ่วง วัดกก และเรียนทางคงกระพันชาตรี ทำผ้าประเจียดแดงกับหลวงพ่อดิษฐ์ วัดกำแพง

แม้มีการศึกษาเล่าเรียนมากมาย แต่เขาไม่เคยคุยโอ้อวด ชอบการดำรงตนแบบสมถะ ไม่ทะเยอทะยาน มีชีวิตอย่างง่ายๆ ขยันในการทำวัตรสวดมนต์ และเคร่งครัดในพระธรรมวินัย

บทบาทในชุมชน

หลวงพ่อเลียบ วัดเลา เคยสนับสนุนให้ได้สมณศักดิ์เป็นพระครู แต่เขาปฏิเสธโดยกล่าวว่า "ฉันไม่อยากเป็นครูพระหรอก สอนตัวเองก็พอใจแล้ว เพราะการเป็นพระครู หมายถึง ต้องเป็นครูสอนพระ"

แม้ตำแหน่งสมภารก็ไม่เคยสนใจ แต่ชาวบ้านไม่อยากให้เขาปฏิเสธ จำเป็นต้องรับ เพราะส่วนใหญ่ผู้ที่มีลูกหลานต้องการให้บวชกับท่านเนื่องจากศรัทธาในจริยวัตรของเขาและปรารถนาที่จะได้ของขลังที่ดี

เหรียญหล่อและการสร้างสุสานใหม่

ในปี พ.ศ.2478 คณะศิษยานุศิษย์ร่วมกันบำเพ็ญกุศลฉลองอายุให้ ในงานนี้ได้ออกเหรียญรูปเหมือนห่มลดไหล่สมาธิ เป็นเหรียญหล่อที่ทำรูปคล้ายจอบ เพราะจอบเป็นสัญลักษณ์เครื่องมือสำคัญในการเพาะปลูก ที่ชาวสวนและชาวนาต้องพึ่งพา

นอกจากเหรียญจอบยอดนิยมแล้ว ยังมีเหรียญรูปไข่ เนื้อสำริดและทองเหลืองฝาบาตร ที่ต้องทำเป็นเหรียญหล่อด้วยพิธีที่เข้มข้นกว่าเหรียญปั๊มมาก

เรื่องเล่าเกี่ยวกับความสามารถพิเศษ

มีเรื่องเล่าว่าพระพุทธพยากรณ์ (เจริญ อุปวิกาโส) วัดอัปสรสวรรค์ (วัดหมู) ศิษย์เอกของพระภาวนาโกศลเถร (หลวงปู่เอี่ยม) วัดหนัง ได้มานิมนต์ให้ไปนั่งปรกในงานหล่อพระ โดยขอให้เขาแจ้งเวลาที่พิธีจะเริ่มแล้วนั่งทำสมาธิอยู่ที่กุฏิโดยไม่ต้องเดินทางมาถึงวัด พอถึงเวลาปลุกเสก ผู้ที่นิมนต์มาจะเห็นร่างของท่านปรากฏนั่งสมาธิในพิธี เรื่องนี้กลายเป็นที่โจษจันกันทั่วไป

คาถาที่หลวงพ่อไปล่ภาวนาเป็นประจำคือ "คาถากำแพงแก้ว 7 ประการ" ท่องว่า "พุทธัง ธัมมัง สังฆัง สัตตะระตะมะปะการัง อัมหากัง สะระณังคัจฉามิ สุสุละละโสโส นะโมพุทธายะ พุทโธพระบัง ธัมโมพระบัง สังโฆพระบัง"

การบรรจุศพและความเป็นมา

หลวงพ่อไปล่มรณภาพด้วยอาการสงบ เมื่อปี พ.ศ.2482 สิริอายุ 79 พรรษา 59 ในวันฌาปนกิจมีผู้คนไปร่วมงานกันมากมาย และเกิดเรื่องปาฏิหาริย์ โดยลูกศิษย์นำพลุ ตะไล ดอกไม้เพลิงมาจุด ปรากฏว่าด้านหมดเนื่องจากท่านไม่ชอบเสียงอึกทึกครึกโครม แต่เมื่อเลิกงานนำมาจุดใหม่ เกิดเสียงดังสนั่นหวั่นไหว กลายเป็นเรื่องเล่าขานมาจนทุกวันนี้

ปี พ.ศ.2485 เกิดอุทกภัยน้ำท่วมโรงเก็บศพในสุสานวัดกำแพง ทำให้เกิดความเสียหาย มีศพฝากเก็บไว้จำนวนมากที่ไม่สามารถเผาให้ถูกต้องตามประเพณีได้ บางศพไม่มีญาติ บางศพมีญาติแต่ฐานะยากจน และบางศพก็ฝังอยู่เป็นเวลาช้านาน

ด้วยเหตุผลดังกล่าว คณะกรรมการวัดจึงตัดสินใจล้างป่าช้าและสร้างสุสานขึ้นใหม่ แต่ต้องใช้เงินจำนวนมาก จึงกราบเรียนหลวงพ่อไปล่ขอให้จัดทำพระเครื่องสมนาคุณแก่ผู้บริจาคเงินมาช่วย

เหรียญรุ่นล้างป่าช้า

อนุญาตให้จัดสร้างเหรียญรูปพระพุทธประทับนั่งอยู่ในซุ้ม เป็นเหรียญหล่อ มอบเป็นที่ระลึกแก่ผู้ที่มาช่วยกันล้างป่าช้าของวัดกำแพง

ลักษณะองค์พระเป็นพิมพ์ห้าเหลี่ยม มีหูเชื่อม ด้านหน้าเป็นรูปพระพุทธองค์ประทับนั่งปางมารวิชัย บนฐานบัว 2 ชั้น อยู่ในซุ้มเรือนแก้ว ด้านหลังเป็นอักขระขอม

เหรียญดังกล่าวปลุกเสกเดี่ยว ปรากฏว่าสายสิญจน์ในพิธีตกลงมาถูกเทียนชัยจี้อยู่อย่างนั้น จนหมดเวลาทำพิธีแต่สายสิญจน์ไม่ไหม้ เป็นที่ตื่นตาตื่นใจของผู้ร่วมพิธีและลูกศิษย์ลูกหาของท่านเป็นอย่างมาก รุ่นนี้จึงเป็นที่เสาะแสวงหากันมาก